قرآن ، بحث را آغاز مىكنم ، آن گاه نمونه‌هايى از گفته‌هاى پيشينيان و صالحان را برمى گيرم : [ م / 141 ] ابن ماجه و ديگران ، از حديث ابن مسعود ، اين جمله را بازگو كرده‌اند : " بر شما باد دو شفا بخش : عسل و قرآن . " « 1 » . . . [ م / 142 ] ابو عبيد از طلحة بن مصرِّف نقل كرده است : " گفته مىشد كه هر گاه نزد بيمار قرآن قرائت شود ، وى سبكى و آرامشى مىيابد . " » « 2 » اين سخن بر حق است ؛ زيرا گوش فرا دادن به كلام پروردگار رحمت ، آرامشى براى دل‌هاست . [ م / 143 ] سيوطى گويد : « بيهقى در الشُعَب از واثلة بن اسقع نقل كرده است كه مردى از گلو درد به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم شكايت برد . حضرت فرمود : " بر تو باد قرائت قرآن . " » « 3 » اين سخن نا مفهومى است ؛ زيرا گلو درد دارو و درمان پزشكى دارد كه بايد به آن توجه كرد ؛ مگر آن كه مقصود ، كمك كردن به درمان با قرائت قرآن و كم ساختن فشار بيمارى بر بيمار باشد . [ م / 144 ] هم‌چنين است روايت ابن مردويه از ابو سعيد خُدرى كه مىگويد : مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم آمد و گفت : « از [ ناراحتى ] سينه‌ام شكايت مىكنم . » حضرت فرمود : « قرآن بخوان ، چرا كه خداوند تعالى فرمود : " [ قرآن ] شفايى است براى آن‌چه در سينه‌هاست . " » « 4 » ما بر اين حديث حاشيه‌اى داريم كه هنگام بيان سخن مولى ابن فهد حلى ، خواهد آمد .

--> ( 1 ) . ابن ماجه ، ج 2 ، ص 1142 ؛ فضائل القرآن ، ص 233 . شگفتا كه چگونه قرآن در كنار عسل و در رديف ديگر گياهان و داروهاى طبى قرار مىگيرد ! ( 2 ) . الاتقان ، ج 4 ، ص 137 ؛ فضائل القرآن ، ص 233 . ( 3 ) . الاتقان ، ج 4 ، ص 137 . ( 4 ) . همان ؛ الدرّ ، ج 4 ، ص 366 . آيهء ياد شده ، آيهء 57 سورهء يونس ( 10 ) مىباشد .